Yo quiero ser asi de mayor

Y otra version:

La copia

Merece la pena poner esto aqui...

La original

La de 1930...


Μουσουρλού μου η γλυκιά σου η ματιά
μ' άναψε μικράκι μου φωτιά
άιντε, για χαμπίμπι, άιντε γιαλελέλι, ωχ
άιντε, να σε κλέψω μέσα από την Μπαρμπαριά

Ωχ, Μουσουρλού

Τρέλα θα μου 'ρθει, δεν υποφέρω πια
άιντε αν δεν δε σε πάρω, πω, πω, θα τρελαθώ
Μουσουρλού μου η γλυκιά σου η ματιά
φλόγα μ' άναψε, μες στην καρδιά
Άιντε γιαχαμπίμπι, άιντε γιαλελέλι, ωχ
μέλι στάζει από τα χείλη, ωχ

Ωχ, Μουσουρλού

Αν δεν σε πάρω, φως μου, θα τρελαθώ
άιντε, να σε κλέψω μέσα από την Αραπιά
Μουσουρλού μου, η γλυκιά σου η ματιά
φλόγα μ' άναψε στο στόμα μου φωτιά
άιντε γιαχαμπίμπι, άιντε γιαλελέλι, ωχ
άντε αν δε σε πάρω πω, πω, θα τρελαθώ

Ωχ, Μουσουρλού

La de 1927


Μισιρλού

Μισιρλού μου η γλυκειά σου η ματιά
φλόγα μ' έχει ανάψει μέσ' την καρδιά
Αχ, γιαχαμπίμπι, αχ, γιαλελέλι αχ
τα δυό σου χείλη στάζουνε μέλι ωϊμέ

Αχ Μισιρλού [μαγική ξωτική ομορφιά]
τρέλλα θα μ' έρθη, δεν υποφέρω πιά
Αχ θα σε κλέψω μέσ' απ' την Αραπιά

Αχ Μισιρλού
τρέλλα θα μ' έρθη, δεν υποφέρω πιά
Αχ θα σε κλέψω μέσ' απ' την Αραπιά

Μαυρομάτα Μισιρλού μου τρελλή
η ζωή μου αλλάζει μ' ένα φιλί

Αχ Γιαχαμπίμπι μ' ένα φιλάκι αχ
απ' το δικό σου το στοματάκι ωϊμέ

Αχ Μισιρλού
τρέλλα θα μ' έρθη, δεν υποφέρω πιά
Αχ θα σε κλέψω μέσ' απ' την Αραπιά

Αχ Μισιρλού
τρέλλα θα μ' έρθη, δεν υποφέρω πιά
Αχ θα σε κλέψω μέσ' απ' την Αραπιά

Αχ Μισιρλού!

Throw up your hands!!!

Como solía ser en la playa

Todo es mejorable

Dedicas tu vida a aprender, y siempre piensas que en el ahora, en el presente, a la hora de crear, estás haciendo lo mejor posible, sinembargo cuando tienes la perspectiva del tiempo, puedes ver como tu has aprendido y como otros han aprendido, como el ser humano ha aprendido y te das cuenta de que todo es mejorable...

Vuelvo

Vuelvo a de donde vengo,
y encuentro.
Que tenía tanta razón,
sin nacer sabido habiendo.

Poco importa ya la rima,
o el murmullo del vinilo,
todavía recuerdo triste,
lo que quise haber oído.

Tonto.
Por seguir creyendo cuentos.
Ciego.
Por amar crear veneno.

Muerto, imbecil, pedigueño,
me desvivo por un sueño.
Lloro amargo en este empeño,
de domar mi propio dueño.

Disparando contra el ego,
recordando qué me importa.
No me digáis que luego,
no se entiende mi derrota.
Si para llegar aquí,
necesité de mi vida,
ahora llegar a aquello,
creo que ya no importa.

Vuelvo.

Vuelvo a de donde vengo,
y encuentro.
Que tenía tanta razón,
sin nacer sabido habiendo.